گفتمش نقاش را نقشي بكش از زندگي

                                                        با قلم نقش حبابي بر لب دريا كشيد

گفتمش تصويري از ليلي و مجنون را بكش               

                                                        عكس حيدر در كنار حضرت زهرا كشيد

گفتمش بر روي كاغذ عشق را تصوير كن                

                                                       در بيابان بلا تصويري از سقا كشيد

گفتمش سختي و درد و آه گشته حاصلم                 

                                                       گريه كرد،آهي كشيدو زينب كبري كشيد

گفتمش ترسيم كن تصويري از روي حسين             

                                                        گفت اين يك را ببايد خالق يكتا كشيد

بطوريکه مرحوم وصّاف در نسب نامه خود نگاشته است نامش محمّد رضا وتخلّصش وصّاف والدش جعفر و مولدش بيدگل کاشان
 ونژاد اصليش بنوح بن نصر بن احمد بن اسماعيل ساماني مي پيوندد .تاريخ تولّد وصّا ف دقيقا" روشن نيست ولي بطوري که از
 وصيّت نامه هاي اوّل و دوّم آن مرحوم که در تاريخ يکهزار وسيصد وبيست و نه هجري قمري نوشته شده و سن خود را هفتاد و
 دو و يا يکسال کمتر اعلام کرده است و با توجّه باينکه فوت آن مرحوم در سال يکهزار و سيصد وسي قمري است تولّدش در يکي
 از سالهاي يکهزار ودويست وپنجاه وهشت يا نه قمري بوده است .او از کودکي و خردسالي اشعاري مي سروده است که موجب
 عبرت واسبا ب حيرت سخن سنجان کهن سال و پيران سالخورده بوده است . مرحوم وصّاف در نسب نامه خود چنين مي نويسد:
 «در بدو بلوغ بخيال تحصيل علوم رسميّه و اکتساب اصطلاحات ضروريه افتادم مدّتي در مدرسه شاه در کاشان مشغول درس و
 بحث علوم عـقلّيه و نقلّيه مي بودم و .....و پس از تکميل پاره اي علوم و تحصيل بعضي رسوم بحکمت و طبّ پرداختم و عمل
 طبابت را سرمايه امرار معاش ساختم ».وصّـا ف در فـنون شعر و ادب استاد وآثارش مشحون از صنايع شعري است . در انواع
 شعر بخصوص قصيده و بحر طويل يد طولائي داشته و با اينکه ممدوحان او بيشتر شاهان وشاهزادگان و رجال درباري قاجار است
 ولي در توحيد حضرت کبريا ومدح رسول خدا (ص) و ائّمّه هدي (ع)و مصائب آل عـبا و ستايش بزرگان دين قصائد و اشعار وزين
دارد چنانچه طبق وصيّت نامه اوّل خود«تخمينا" ده هزار بيت در توحيد کرد گار و مدايح و منا قب ائمّه اطهار انشاء نموده است .»
تعداد اشعار وصـّا ف نيز دقيقا" مشخص نيست و چنانچه در نسب نامه خود در ساب يکهزار وسيصد قمري (سي سال قبل از فوت
 خود )نوشته است در ان تاريخ تعداد اشعار خود را دوازده هزار بيت از قصيده و غزل ومثنوي و رباعي ذکر کرده است و از طرفي
 در وصـيّت نامه دوّم درباره آثار شعري خود چنين مينگارد :«در باب کتبه اربعه حقير باين معني يکي کتاب کبير عتيق و يکي کتاب
 جديد و يکي همين کتاب (وصـيّت نامه دوّم در کتاب غزليات آن مرحوم نوشته شده است )که هنوز ناتمام است و يکي کتاب متوسط
 که بياض است و تمام نوشته شده است ».
آثار که فعلا" جمع آوري شده سواي دو بحر طويل وسه خطبه وشش نامه ودو حکايت و يک نسب نامه و دو وصـيّت نامه تعداد
 هفت هزار و هفتصد و شصت وهفت بيت شعر است که سه هزار وهفتصد وسيزده بـيت آن قصيده و مابقي بصورت غزل ،قطعه
 ،ماده تاريخ ،مخمـّس ،مسـمّط ،مستزاد ،ترجيع بند ،ترکيب بند ،هزل و هجو ،مثنوي ،رباعي و دوبيتي مي باشد .
نثر مرحوم وصـّا ف با همان شيوه زمان قاجار و تؤام با صنايع خاص خود است چنانکه در نامه بدون نقطه ونامه پارسي سره خود
 نيز از شيوه مذکور پيروي کرده است .